Bajka o starym orzechu - Stary Orzech i Niezapominajka

Stary Orzech pamiętał bowiem czasy, kiedy nie było tu jeszcze przedszkola, śmiechu dzieci ani kolorowego placu zabaw. W miejscu, gdzie dziś stoi budynek, rozciągała się spokojna łąka. Latem falowała od wysokich traw, pełnych świerszczy i motyli. Wiosną pachniała stokrotkami i młodymi liśćmi. Często nad ranem unosiła się nad nią delikatna mgła, a krople rosy błyszczały jak tysiące maleńkich kryształków.

Pośród tej łąki rosła kiedyś niezwykła niezapominajka. Nie była wielka ani okazała. Miała drobne, błękitne płatki i złoty środek przypominający małe słoneczko. Jednak każdy, kto spojrzał na ten kwiat, odczuwał dziwne ciepło w sercu. Ludzie, którzy przechodzili obok, nagle wspominali coś dla nich ważnego. Jedni przypominali sobie o dawnej obietnicy, inni o bliskiej osobie, jeszcze inni o marzeniu, które kiedyś porzucili. Kwiat pomagał ludziom pamiętać to, co naprawdę liczyło się w życiu.

Stary Orzech był wtedy jeszcze młodym drzewkiem. Jego cienki pień wyginał się od wiatru, a gałęzie nie dawały prawie żadnego cienia. Bardzo podziwiał niezapominajkę. Każdego ranka obserwował, jak budzi się do życia wraz z pierwszym promieniem słońca. Krople rosy spływały po jej płatkach niczym maleńkie perełki, a pszczoły krążyły wokół niej z cichym bzyczeniem. Wieczorami kwiat kołysał się delikatnie w chłodnym powietrzu i wyglądał jak mała błękitna gwiazda pośród traw.

Na skraju wielkiego miasta, tam gdzie rankiem pachniało świeżymi wypiekami z piekarni, a wieczorami wiatr kołysał liście starych drzew niczym zielone fale, stało przedszkole o nazwie Niezapominajka. Budynek był jasny i pogodny, a obok niego rozciągało się podwórko pełne śmiechu, z huśtawkami i drzewami ubranymi w kolorowe kwiaty. Jednak najstarszym mieszkańcem tego miejsca nie były ani zabawki, ani ławki, ani nawet sam budynek. Najstarszy był ogromny orzech rosnący pośrodku ogrodu. Dzieci nazywały go Starym Orzechem.

Pień drzewa był szeroki i popękany, jakby zapisano na nim setki dawnych historii. Korona rozciągała się wysoko ku niebu i dawała cień w gorące dni. Wiosną jego liście błyszczały zielenią, latem pachniały słońcem i żywicą, jesienią złociły się jak małe lampiony, a zimą gałęzie pokrywał srebrzysty szron. Każdego dnia dzieci biegały wokół niego, zbierały orzechy i siadały pod nim, by odpocząć po zabawie. Niewiele jednak wiedziały o tajemnicy, którą drzewo nosiło w swoim sercu. Stary Orzech pamiętał bowiem czasy, kiedy nie było tu jeszcze przedszkola, śmiechu dzieci ani kolorowego placu zabaw. W miejscu, gdzie dziś stoi budynek, rozciągała się spokojna łąka. Latem falowała od wysokich traw, pełnych świerszczy i motyli. Wiosną pachniała stokrotkami i młodymi liśćmi. Często nad ranem unosiła się nad nią delikatna mgła, a krople rosy błyszczały jak tysiące maleńkich kryształków.

Pośród tej łąki rosła kiedyś niezwykła niezapominajka. Nie była wielka ani okazała. Miała drobne, błękitne płatki i złoty środek przypominający małe słoneczko. Jednak każdy, kto spojrzał na ten kwiat, odczuwał dziwne ciepło w sercu. Ludzie, którzy przechodzili obok, nagle wspominali coś dla nich ważnego. Jedni przypominali sobie o dawnej obietnicy, inni o bliskiej osobie, jeszcze inni o marzeniu, które kiedyś porzucili. Kwiat pomagał ludziom pamiętać to, co naprawdę liczyło się w życiu.

Stary Orzech był wtedy jeszcze młodym drzewkiem. Jego cienki pień wyginał się od wiatru, a gałęzie nie dawały prawie żadnego cienia. Bardzo podziwiał niezapominajkę. Każdego ranka obserwował, jak budzi się do życia wraz z pierwszym promieniem słońca. Krople rosy spływały po jej płatkach niczym maleńkie perełki, a pszczoły krążyły wokół niej z cichym bzyczeniem. Wieczorami kwiat kołysał się delikatnie w chłodnym powietrzu i wyglądał jak mała błękitna gwiazda pośród traw.

Ludzie często przychodzili na łąkę. Była tam stara ścieżka prowadząca do lasu i jeziorka. Pewnego lata pojawiła się na niej starsza kobieta o smutnych oczach. Szła powoli, opierając się na drewnianej lasce. Wydawała się bardzo zmęczona. Kiedy usiadła obok niezapominajki, długo patrzyła na jej błękitne płatki. Po chwili na twarzy kobiety pojawił się delikatny uśmiech. Przypomniała sobie bowiem melodię, którą śpiewała jej mama, gdy była małą dziewczynką. Wspomnienie było tak ciepłe i jasne, że smutek w jej sercu stał się mniejszy. Odeszła spokojniejsza, a wiatr długo niósł po łące jej cichy śpiew.

Innym razem przybiegł tam chłopiec, który zgubił swojego ukochanego psa. Był zapłakany i przestraszony. Krążył po łące, wołając zwierzę, ale odpowiadał mu tylko szum traw. Kiedy jednak uklęknął obok niezapominajki, nagle przypomniał sobie miejsce nad rzeczką, gdzie czasami bawił się z psem. Pobiegł tam szybko i po chwili wrócił szczęśliwy, przytulając odnalezionego przyjaciela. Stary Orzech widział wtedy, jak niezapominajka delikatnie drży na wietrze, jakby sama cieszyła się z odnalezionej zguby.
Mijały lata, a niezwykły kwiat pomagał coraz większej liczbie ludzi. Nie czyniła tego głośno ani magicznymi sztuczkami. Wystarczała jej obecność. Każdy, kto spojrzał na błękitne płatki z otwartym sercem, przypominał sobie dobro albo miłość. Dzięki temu ludzie byli dla siebie życzliwsi. Częściej się uśmiechali, lub pomagali sobie nawzajem.

Pewnej jesieni nad miasteczko przyszła jednak długa i wielka ulewa. Deszcz padał przez wiele dni. Niebo było ciężkie i szare, a wiatr wyginał drzewa niemal do ziemi. Jezioro wystąpiło z brzegów, trawy położyły się od wilgoci, a mała niezapominajka coraz bardziej słabła. Stary Orzech próbował osłonić ją swoimi gałęziami, lecz był jeszcze zbyt młody, by ochronić przyjaciółkę przed burzą.

Kiedy wreszcie wróciło słońce, kwiat był już bardzo blady. Jego płatki straciły dawny blask, a łodyżka pochyliła się ku ziemi. Orzech odczuwał wtedy wielki smutek. Po raz pierwszy zrozumiał, że nawet najpiękniejsze rzeczy nie trwają wiecznie. Przez kilka dni czuwał nad niezapominajką w ciszy. Słuchał śpiewu ptaków, szumu wiatru i miękkiego spadania liści. Aż pewnego poranka kwiat zniknął.

Nie pozostał po nim jednak pusty ślad. W miejscu, gdzie rósł, ziemia pachniała mocniej niż gdziekolwiek indziej. Trawa była bardziej zielona, a wiosną wyrastały tam setki drobnych błękitnych kwiatuszków. Nie miały już mocy dawnej niezapominajki, ale wciąż przypominały ludziom o dobroci. Stary Orzech wiedział, że część starego kwiatu została w ziemi na zawsze.
Minęło wiele lat. Łąka zmieniła się w dzielnicę mieszkaniową. Pojawiły się ulice i domy. Stary Orzech urósł ogromny i silny. Jego korzenie sięgały głęboko do miejsca, gdzie kiedyś rosła niezwykła niezapominajka. Drzewo pamiętało wszystko — zapach dawnych deszczów, śmiech ludzi, kroki dzieci i błękit płatków lśniących w słońcu.

Najbardziej lubił obserwować dzieci, które siadały pod nim zamyślone lub smutne. Czasami ktoś pokłócił się z kolegą, czasami tęsknił za mamą albo bał się czegoś nowego. Wtedy wiatr delikatnie poruszał gałęziami orzecha. I niemal zawsze po chwili na małych twarzach pojawiał się spokój. Jedno dziecko przypominało sobie o przeprosinach, inne o przytuleniu i smutek znikał.
Pewnego ciepłego dnia na podwórku pojawiła się nowa dziewczynka. Była cicha i nieśmiała. Stała samotnie przy płocie i obserwowała bawiące się dzieci. W oczach miała łzy, bo bardzo tęskniła za dawnym domem. Stary Orzech słyszał jej ciche westchnienia i szelest nerwowo ściskanej kurtki. Wiatr poruszył wtedy gałęziami drzewa, a kilka błękitnych płatków niezapominajek opadło tuż przy stopach dziewczynki.

Mała spojrzała na kwiaty i nagle przypomniała sobie coś ważnego. Przypomniała sobie, że mama rano mocno ją przytuliła i powiedziała, że w nowym miejscu też znajdzie przyjaciół. Wspomnienie było tak ciepłe, że dziewczynka odważniej podniosła głowę. Po chwili dołączyła do innych dzieci i już wkrótce śmiała się razem z nimi pod cieniem starego drzewa.

Stary Orzech coraz bardziej rozumiał, że niezapominajka wciąż im pomaga. Choć już jej nie ma, to wciąż jej moc w tej ziemi i w nim samym. Dalej pomaga ludziom pamiętać o miłości, dobroci, przyjaźni i wszystkich drobnych chwilach, które czynią świat piękniejszym.

Wieczorami, gdy przedszkole pustoszało, ogród stawał się cichy. Zachodzące słońce malowało niebo na złoto i różowo, a liście starego orzecha szumiały spokojnie. Wtedy drzewo wspominało dawną łąkę i małą błękitną niezapominajkę. Czuło wdzięczność za wszystkie lata i za to, że może nadal strzec tego miejsca. A gdy nocą księżyc oświetlał podwórko srebrnym światłem, drzewo patrzyło na gwiazdy. Stary Orzech wiedział, że dopóki on pamięta niezapominajkę, dopóty ludzie będą pamiętać o tym, co naprawdę ważne. O serdeczności, o bliskości, o wspólnym śmiechu i o dobrych słowach, które potrafią rozjaśnić nawet najbardziej pochmurny dzień.I właśnie dlatego przedszkole nazwano Niezapominajką. Nie tylko od nazwy kwiatu, lecz dla przypominania o wszystkim, co dobre i ciepłe w ludzkich sercach. A Stary Orzech nadal stoi pośrodku podwórka, słucha dziecięcego śmiechu i opowiada swoją cichą historię każdemu, kto potrafi wsłuchać się w szum jego liści.

Pobierz bajkę